Somberheid – Erachter komen dat achter dichte mist altijd het zonnetje schijnt

Als ik mij somber of lichtelijk depressief voel kan ik dat het beste omschrijven alsof mijn hoofd verstopt zit in een dichte mist. Het ruist er, constant negatieve gedachten passeren de revue. Vooral in de wintermaanden kon ik daar het meeste last van hebben. De zon laat zich dan nauwelijks zien, en als hij er wél is, blijft het buiten kil. Ik kies er dan vaak voor om binnen in de warmte te blijven. Sneeuw vind ik ook helemaal niet leuk. Toch heb ik ooit eens gehoord, dat het ook in de winter belangrijk is om zo nu en dan naar buiten te gaan. Want ze zeggen dat zelfs dan het zonlicht nog steeds kan zorgen voor de aanmaak van geluk stofjes in mijn lichaam, die mij vrolijk, levendig en opgewekt zullen maken.

Ik moet wel zeggen dat ik nu de laatste jaren vrij weinig last heb van deze sombere gevoelens. Heb ik hard aan gewerkt, mijn hoofd getraind om meer positief te denken. En mijn lijf zich “lekkerder” te laten voelen. Somberheid of depressieve gevoelens ontstaan niet alleen maar aan een gebrek aan zonlicht. Stress is pas een medespeler in deze game. En hoe krijg je stress? Dat gaat vaak veel dieper. Ik zal je weer een stukje van mijn verhaal vertellen.

Eigenlijk heb ik nooit echt ècht in een burn-out gezeten, maar het scheelde niet veel hoor! Het was in de periode dat ik werd ontslagen bij mijn droombaan en daarna in een soort van gat belandde, wat moet ik nou? Ik mocht aan de slag als Food Designer bij een bedrijfscateraar. Echt fantastisch! Recepten schrijven, concepten bedenken, creatief bezig zijn, ik kon mijn geluk niet op. Maar het was een vrij klein bedrijf, ik had totaal nog geen kennis van de bedrijfscatering en voor mijn kunnen werden er gewoon te veel werkzaamheden over de schutting gegooid die ik niet aan kon. Ook tijdens de vergaderingen durfde ik vrij weinig te zeggen, wat was ik verlegen en bang wat ze van mij zouden vinden. Daar kwam ik later pas achter hoor, na een hoop zelfreflectie en een paar opleidingen verder. 

Op een gegeven moment werd de oplopende spanning in mijn lijf zo erg dat ik letterlijk niks meer uit mijn vingers kreeg op het toetsenbord. Een ontevreden leidinggevende, een te hoge druk, mijn gedachten dat ik het allemaal te goed moest doen met het gevolg dat er helemaal niks meer goed ging. Zo. Na een jaar ben ik daar weggegaan en ben ik in een soort van somberheidsspiraal beland. Ik ben altijd blijven werken, tijdelijk kwam ik bij een bakkerijtje terecht om even ‘minder moeilijk werk’ te doen. 

Maar mij somber voelen, dat ik mijn droombaan niet heb kunnen waarmaken, burn-out achtige klachten, beetje depressief denken voornamelijk over mezelf, dat was zeker aanwezig. Ik denk dat mijn eigen onzekerheid mij uiteindelijk in deze positie heeft gebracht. Mezelf niet durven zien laten zien, bang voor wat anderen van mij vinden.

Twee (voedings)coachopleidingen verder heb ik deze patronen bij mezelf ontdekt en aan geknutseld zodat ze mij nu minder in de weg zitten. Gelukkig heb ik geen aanleg om mij somber of depressief te voelen, maar ik kan mij heel goed voorstellen dat mensen die daar wel een aanleg voor hebben, daar echt mee kunnen worstelen. Zeker als ik terugdenk dat ik daar dus ook last van kan krijgen als de situatie zich aandient.